Bij een conditiemeting conform NEN 2767 is het niet voldoende om te constateren dát er een gebrek is. De norm vraagt om een nauwkeurige registratie van drie parameters die samen bepalen hoe zwaar een gebrek meeweegt in de uiteindelijke conditiescore. Wie begrijpt hoe ernst, intensiteit en omvang samenwerken, begrijpt ook waarom twee gebouwen met vergelijkbare visuele indruk toch een heel verschillende score kunnen krijgen.
Ernst: de technische betekenis van het gebrek
De parameter ernst beschrijft de aard van het gebrek en de technische impact ervan. NEN 2767 onderscheidt drie ernstniveaus:
- Gering — cosmetische gebreken zonder functionele gevolgen, zoals oppervlakkige verfafbladering.
- Serieus — gebreken die de functie van het element beïnvloeden of op termijn kunnen beïnvloeden, zoals waterinfiltratie via een scheur.
- Ernstig — gebreken met directe gevolgen voor de functie, veiligheid of integriteit van het element, zoals een doorgerotte draagbalk of instabiele gevelbekleding.
Hoe hoger de ernst, hoe zwaarder dit doortikt in de uiteindelijke conditiescore — ook als het gebrek nog maar een klein deel van het element beslaat.
Intensiteit: de voortgang van het gebrek
Intensiteit geeft aan hoe ver een gebrek is gevorderd binnen het aangetaste deel van het element. Een beginnende schimmelvorming is anders dan een schimmelvorming die diep in het materiaal zit en al leidt tot structurele aantasting. De norm onderscheidt eveneens drie niveaus — beginnend, gevorderd en vergevorderd — die aangeven of een gebrek zich nog in een vroeg stadium bevindt of al ver is doorgedrongen.
Omvang: het aandeel van het element dat is aangetast
Omvang drukt uit welk percentage van het betreffende element door het gebrek is aangetast. Een kleine vochtplek op een groot dakvlak weegt anders dan een vochtplek die twee derde van hetzelfde dakvlak beslaat. De norm werkt met vaste klassen (bijvoorbeeld: minder dan 10%, 10–30%, meer dan 30%) om de registratie consistent te houden.
Van drie parameters naar één conditiescore
De combinatie van ernst, intensiteit en omvang leidt via een in de norm vastgelegde weegmatrix tot een conditiescore voor het element als geheel. Als meerdere gebreken aan hetzelfde element worden waargenomen, geldt het zwaarste gebrek als maatgevend voor de score. Dit maakt duidelijk waarom één ernstig gebrek — zelfs als het een klein oppervlak beslaat — de totale score van een element sterk kan beïnvloeden.